Debut Album released, by Tasos Ritos & Faye Nasi, entitled " Inside the darkness, hides the light"

Κυκλοφόρησε το ντεμπούτο album του Τάσου Ρήτου και της Φαίης Νάση με τίτλο “Inside the darkness, hides the light”.

Διανέμεται αποκλειστικά στο δισκοπωλείο Λωτός στην Θεσσαλονίκη.

Lotus Record Shop
7 Skra Street
Thessaloniki
546 22
Greece

Telephone: +30 2310 260776  

Official site: www.lotus.gr

Email: lotus@lotus.gr

Ο Τάσος Ρήτος γράφει στίχους και παίζει κιθάρα στο συγκρότημα Πυρήνες από το 2005 έως σήμερα. Παράλληλα με τους Πυρήνες, γράφει μουσική με την Φαίη Νάση ως ξεχωριστό project. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αποτελεί το γεγονός οτι όλες οι ηχογραφήσεις, το μιξάρισμα και η παραγωγή του album έγιναν από τους ίδιους, στο επονομαζόμενο Blonde Home Studio, στη Θεσσαλονίκη, από το 2010 έως το 2014. Όλα τα μουσικά όργανα παίχτηκαν από τον Τάσο Ρήτο και την Φαίη Νάση. Στο κομμάτι Soul’s Journey, μπάσο έπαιξε ο φίλος μας Νίκος Σκρέτας.

Artwork designed by Visual Communication Designer Tasos Ritos (cousin).

Contact Details: tasosritos@gmail.com

Official Site: www.tasosritos.com
  
Ο Τάσος Ρήτος, για το ύφος του album, γράφει:

Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας με επιρροές απ’ όλο το φάσμα της μουσικής. Θα μπορούσε να είναι το soundtrack της μέχρι τώρα ζωής μας. Ενσαρκώνουμε στην κάθε νότα τον σκοτεινό μας εαυτό και προσπαθούμε να τον κάνουμε πιο φωτεινό! Ένα είναι σίγουρο, το άκουσμα είναι ατμοσφαιρικό και πειραματικό, χωρίς όρια!

 

Contact Details:

Tel: +30 6972167706
e-mail: dolf@otenet.gr
Social Media: https://soundcloud.com/pyrines

            (για να ακούσετε pre-mastered demos του project)

            https://myspace.com/tasosritos

                      http://pyrinesband.blogspot.gr/

Digital Album: https://tasosritos.bandcamp.com/

Εν βρασμώ!

Ο Τάσος Ρήτος, σε γνωστή κρεπερή της Θεσσαλονίκης, “φροντίζει” να αφήσει το στίγμα των Πυρήνων!

Οι Πυρήνες στο Studio!

Ύστερα από την επιτυχημένη mini-περιοδεία το περασμένο φθινόπωρο, οι Πυρήνες προετοιμάζονται για την ηχογράφηση του πρώτου δίσκου.

Μείνετε συντονισμένοι για τα νέα της μπάντας.

Ιδέα αλεξίσφαιρη

Θέλω μια ιδέα αλεξίσφαιρη.

Όχι τρομο-νόμο με ασπίδα, μάσκα και μολότοφ.

Θέλω μια λέξη κραυγή.

Όχι σημαία με ένα πτώμα κι ένα δαδί.

Θέλω μια νύχτα φωτεινή.

Όχι μια μέρα σκοτεινή, γκρίζα και αποπνικτική.

Θέλω ένα σκύλο το βράδυ να γαυγίζει.

Όχι μια γάτα να κλαίει την μέρα για το χάδι.

Θέλω ένα παιδί με κότσια, δυνατό και χαμογελαστό.

Όχι ένα κατσούφη μάγκα με το ένα χέρι στο αυγό.

Θέλω πατέρα και μητέρα.

Όχι γιατρό και ψυχολόγο.

Θέλω μια αλήθεια που πονάει στο κόκκαλο.

Όχι το ψέμα να κερνάει σφηνο-πότηρα με μαυροδάφνη.

Θέλω ελπίδα!

Θέλω ανάσα!

Θέλω ελευθερία!

Θέλω αγάπη!

Όχι άλλη μιζέρια!

Όχι άλλο μίσος!

Όχι άλλο άγχος!

Όχι άλλη παραζάλη!

 

(Κείμενο του Τάσου Ρήτου – 25 Μαϊου 2013)

Οι Πυρήνες μελοποιούν Κώστα Ουράνη!

Έρωτας Θάνατος ( Μελοποίηση σε ποίημα του Κ. Ουράνη)

Μουσική: Πυρήνες
Στίχοι: Κώστας Ουράνης

Ηχογραφήθηκε στο studio των Πυρήνων στη Ρόδο τον Νοέμβριο του 2012, κατα τη διάρκεια πρόβας.

Ξέρω πως πια δεν θα ‘ρθεις…. Χτες το δείλι, καθισμένοι
στην κάμαρα μου, ακούγαμε να στάζει αργά η βροχή.
Κοιτάζαμε τριγύρω μας να πέφτει το σκοτάδι
και νιώθαμε να κάθεται, βαρύ, μες στην ψυχή.

Σβησμένοι φτάναν ως εμάς οι θόρυβοι του δρόμου.
Στα σπίτια, αντίκρυ εδώ κι εκεί, ανάβανε τα φώτα.
Το βράδυ -κρύο, βροχερό- έμοιαζε με άλλα βράδια
και μόνο εμείς δεν ήμασταν ίδιοι καθώς και πρώτα.

Σαν άλλοτες δε νιώθαμε το βράδυ να μας σμίγει,
δεν αναζητηθήκαμε να σφιχταγκαλιαστούμε.
Σαν άλλοτες ονείρατα δεν κάναμε ευτυχίας,
εχτές το βράδυ τίποτα δεν είχαμε να πούμε.

Κι εμείς που αγαπηθήκαμε δυο χρόνια, που κι οι δυο μας
με μιαν εζούσαμε ζωή μονάχα σαν δυο ξένοι
Καθόμαστε -έτσι μακριά ο ένας απ τον άλλο-
αμίλητοι και σκεφτικοί, και καταλυπημένοι.

Ω! θα σκεφτόσουνα κι εσύ ότι κι εγώ: πως ήταν
πικρό μια μέρα ο έρωτας απ’ τις καρδιές να σβήνει.
Ω, ναι! Θα πόναγες κι εσύ και θα θελες να κλάψεις,
για το κενό το παγερό που ο θάνατος του αφήνει.

(Η συνέχεια του ποιήματος βρίσκεται παρακάτω - η οποία δεν περιέχεται στην παρούσα ηχογράφηση.)

Μα γιατί να νιώθαμε κι οι δυο πως πιο πικρό είναι ακόμα
με του έρωτά μας του παλιού τα λείψανα να ζούμε.
Σαν ήρθε η ώρα, δώσαμε σφιχτότερα τα χέρια
κι αμίλητοι χωρίσαμε – χωρίς να φιληθούμε.

Σ’ είδα να χάνεσαι, αργή σκιά, μέσα στο δρόμο,
αφού έριξες στερνή ματιά προς το παράθυρο μας.
Κι όταν τριγύρω μου ένιωσα την παγερή ερημία,
Το πόσο τότες έκλαψα πικρά – και για τους δυο μας!

Ξέρω πως πια δε θέ να ‘ρθείς. Μ’ αν να με δεις μπορούσες,
μπρος στ’ ανοιχτό παράθυρο θα μ’ έβρισκες σκυμμένο,
σαν άλλοτες προς την καμπή του δρόμου να κοιτάω,
-και θε να καταλάβαινες πως σένα περιμένω…